Munting Dahon #59

At nalaglag ang dahon.
Ang kanyang kamay sa dulo'y
puno ng luntiang simoy.
Dahan dahan isasayaw ng hangin
sa tugtuging kaluskos ng kakahuyan.
Magaang hahalik sa lupa ang labi,
tanging baon ang isang mumunting luha.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Munting Dahon #66

Kayo na po ang bahala, Hindi na ako maniniwala Sa mga sabi-sabi Na h'wag na ako mag tiwala. Ikaw lang talaga ang dapat na sisihin Sapagkat ikaw ang may nais At lahat ay may kadahilanan.
Read more

Munting Dahon #68

Paano na ang sinaing? Kung nahanda na ang lahat-lahat, magbabantay na lamang ang kailangan. Bungangaang sapilitan, usapang walang magkaintindihan. Galit sa galit, puso sa puso, ang tibok hindi dinig. Maayos nga na walang kalderong lumilipad o kutsilyo’t kubyertos na magkakapakpak. Pero paano na ang sinaing? Sino ang magbabantay, na ang musmos na anak ay wala pang tinig, at sa pagitan ng dapat na nagmamahalan ay poot ang naghahari? Paano na ang sinaing kung ang pag-ibig ay wala na? Paano na ang sinaing kung ang mahal sa bigas ay wala na? Paano na ang sinaing kung ang hinain ay babalewalain? Paano na ang sinaing kung sa hapag ng tahanan lahat ay walang ganang kumain? Masarap man ang isasabay na ulam sa kaning mainit, kung irapan at samaan lamang ng loob ang isasabaw sa dapat na nguyang masigasig. Paano na ang sinaing? Kung mismong pangakuan ay mistulang iniluluwa, kung sakaling mainit pa ang subo sa pagkain. Paano na ang sinaing, kung sa hapag ay wala nang kakain at sa bahay na tahanan a...
Read more